19

D

e vorige eindredacteur van dit blad was al een vrij lastige met zijn dwingende 
mailtjes: ‘Denk je aan de deadline’ ? Hebben we een nieuwe, denk je daar vanaf 
te zijn, doet hij hetzelfde. Dus moet je aan het werk als columnist, of je wil of niet. 

Vooruit dan. 

Het huis een paar deuren verder in de straat is eindelijk verkocht. Nadat de oude mevrouw 
die er woonde vertrok, heeft het lang leeg gestaan met een plakkaat van misschien wel de 
leukste makelaar van de stad op de ramen. Het is het huis waarvan ik ooit opperde: als we 
het als buurt kopen, maken we er ons eigen wijkhome van, een soort mini bejaardenhuis 
in coöperatieve handen, als antwoord op de sluiting van de grote bejaardenhuizen. Lezers 
van deze column schoten mij aan: ‘Goed idee!’. En daar bleef het bij. Gebeurt wel vaker bij 
goede ideeën. 

En nu is het te laat. Over ‘Te Koop’ is het woord ‘Verkocht’ geplakt, er komen weer nieuwe 
mensen in onze dorpsstraat. Dat gebeurde de laatste tijd vaker: terwijl een deel van de 
huizen in onze straat net hun tachtigste verjaardag achter de rug hebben, rijden met enige 
regelmaat verhuiswagens af en aan. 

Soms komt een huis leeg te staan vanwege het overlijden van iemand of door andere fami-
lieomstandigheden. Stukje verder besluiten bewoners die hun leven lang hier woonden te 
vertrekken naar een buurdorp om kleiner en rustiger te gaan wonen. Er komt van alles voor 
terug, samen met echt nieuw leven. Want van tijd tot tijd hangt ergens een roze of blauwe 
vlag uit of prijkt in grote letters gevolgd door een uitroepteken een jongens- of meisjesnaam 
op een raam. In sommige huizen is dat al de vierde of vijfde generatie JPCoeners.

Bij ons maakt het bijna elke keer wat los: veel te groot huis met zijn tweeën, veel onderhoud, 
veel ruimte. Maar tegelijk: alle ruimtes zijn in gebruik en het huis is mooi en voelt als een 
warme jas. 
‘Kleiner wonen?’ zeggen we vaak tegen elkaar. Ja, maar waar dan? Elke keer opnieuw 
concluderen we dat we op een plek in de stad wonen die niet in te wisselen is. Het dorp 
Armhoef: vlak bij de stad, relatief rustig –behalve als de brug kapot is en de gemeente al het 
verkeer door onze straat jaagt!- leuke mensen en aan de groene rand van de stad. In twee 
minuten in Moerenburg. 

Dat verruilen voor iets moois elders in de stad? Wij hebben het alternatief nog niet gevon-
den en geven het dan maar weer op. Het huis verkopen lijkt het probleem niet, van tijd tot 
tijd spreken we mensen die vragen of het te koop is. Ja, alles is te koop –nou ja: bijna alles- 
maar nu nog even niet. Voorlopig blijft het gewoon zoals het is. In een vernieuwde straat, 
met hier en daar nieuwe jonge bewoners. Kozijnen opnieuw in de verf, bloembollen in de 
grond. Wij gaan bijna ons 25

ste

 jaar in deze buurt in. Zilveren jubileum. Wie een bloemetje wil 

sturen: het is huisnummer negen.