14

Als ik in het laatste nummer van de buurtkrant lees dat de uitspraak van de rechter een klap 
in het gezicht van veel bewoners is, maar dat de motivering nog perspectief biedt, voel ik me 
beschaamd en niet voor de eerste keer. Tijd voor een klein tegengeluidje. Tot nog toe kom 
ik vooral veel ongenuanceerdheid tegen en ‘argumenten’ die niet veel verder komen dan dat 
het maar ergens anders moet, want er wonen hier zo veel kinderen; ergens anders ken-
nelijk niet. Deze buurt kun je bezwaarlijk een achterstandsbuurt noemen – als die het al niet 
aankan waar dan wel? 

Te vanzelfsprekend wordt aangenomen dat iedereen in de wijk tegen de komst van een 
Medische Heroïne Unit zou zijn; dat is beslist niet het geval. Wel is het zo dat mensen die 
geen bezwaar voelen bij het nemen van hun verantwoordelijkheid klaarblijkelijk wat minder 
geneigd zijn om moord en brand te schreeuwen.   
             
 Al dertig jaar woon ik naast Jan Wier en inderdaad: er is zeker twee tot drie keer sprake 
geweest van enige overlast. Daar is destijds door de mensen van Jan Wier adequaat op ge-
reageerd en mijn zoon heeft ervan geleerd dat er op de wereld meer aan de hand is dan wat 
je zou denken vanachter het glas van de plantenkas en dat is wat ik graag wil benadrukken: 
In iedere samenleving en op elke plek heb je fijne en minder fijne zaken; dat hoort er bij. 
Daarmee leren omgaan lijkt me belangrijker dan elk risico willen uitsluiten; er zijn al genoeg 
procedures en formats dacht ik zo.

Natuurlijk is alertheid op z’n plaats, met name voor dealers en ander gespuis dat immer in 
het kielzog van kwetsbare mensen te vinden is, maar wat dat betreft heb ik het volste ver-
trouwen in de waakzaamheid van deze buurt.

Peter van Meel                                                                                                              
Carré 135

De MHU in onze wijk – waarom niet?

Het zal wel, zult u waarschijnlijk denken als u dit leest. Het zoveelste artikeltje over 
hondenpoep. En helpt het? Nee dus. En toch hoop ik dat u de tijd en moeite neemt dit 
artikeltje te lezen.

Mijn naam is Tine Vranken. Ik woon sinds anderhalf jaar op de Werf. Met erg veel plezier en 
met een prachtig uitzicht op het landschapspark Moerenburg. Ja natuurpark, dat prachtig is 
aangelegd en waar veel mensen graag wandelen en verpozen.

Hondenpoep